improviseren 2.0

De experimenten

In de afgelopen maanden heb ik een groot aantal activiteiten ondernomen die ik als experiment heb geïdentificeerd.

Ik ben boeken gaan lezen die ik hiervoor nooit zou hebben ingekeken, zoals Nico Frijda (De psychologie heeft zin) en P.C. Kuipers (Ver heen). Frijda vond ik fascinerend! Alhoewel het wollige taalgebruik me af en toe irriteerde herkende ik heel veel van wat hij beschreef. Met name het hoofdstuk over emoties en de rede was een eye-opener. Hierop ga ik nog terugkomen. Ik heb een gesprek met Jurry gevoerd over iets dat voor mij heel vanzelfsprekend was. Jurry kwam met nieuwe modellen en toepassingen op zijn eigen werksituatie die ook mij weer op een ander been hebben gezet. Mooi om te ervaren dat mijn “kleine drama” een inspirerende werking op een ander heeft. Ik vind dat Jurry een hele mooie interpretatie van ons gesprek gemaakt heeft.

Ik heb tentoonstellingen bekeken in het GEM en het Moma en heb mezelf de opdracht gesteld om gevoel en emotie een centrale plek te geven bij het ervaren van de werken. Deze manier van “kijken” is een waardevolle aanvulling gebleken. Je ziet zoveel meer, en het is zoveel makkelijker en dichterbij als je je laat leiden door je primaire gevoel. (Analyseren kan daarna altijd nog) In New York heb ik een geweldig concert ervaren, en daar heb ik een mooie beschrijving van gemaakt. De recensies die schrijf van albums, concerten en films zal ik vaker gaan kleuren met mijn persoonlijke gevoel. Ik heb bij het kijken naar films geprobeerd mijn emoties niet te onderdrukken. We werden op ons wensen bediend bij het filmfestival in Rotterdam. Bleek mijn vriend stiekem ook tranen in zijn ogen te hebben!

Dat gedoe met gevoel en emotie blijkt ook een wat minder prettige kant te hebben. In werksituaties laat ik vaker mijn gevoel spreken. En als ik eerlijk “voel” dan vind ik een heleboel dingen over mijn werk die niet zo leuk zijn. Ik merk bij het zoeken van thick descriptions dat ik teruggrijp op activiteiten van maanden en soms zelfs jaren geleden. In een gesprek met een collega merkte ik op dat het verstand en het gevoel nu bij elkaar zijn gekomen. Ik wist eigenlijk wel dat er iets niet goed zat, maar nu voelde ik dat ook echt. Met mijn verstand klampte ik me vast aan de zoveelste strohalm (nieuw afdelingshoofd, nieuwe directeur, nieuw uitdagend project, nieuwe ambities), maar mijn gevoel sprak nu zeer duidelijk tot me: de chemie is er niet meer. De suggestie van een vriendin om bij wijze van experiment 3 sollicitatiebrieven te schrijven heb ik dan ook aangenomen. Ik uiteindelijk gesprekken bij 4 organisaties gevoerd. Het werkte bevrijdend. De gesprekken zelf zie ik als experimenten, dus daar valt ook nog het een en ander uit te halen. Het helpt me om scherper te krijgen wat mijn profiel is. Zoals Joke in Lab 1 zei: “je merkt dat er kwaliteit is, maar ik kan niet goed omschrijven wat dat precies is”. Aan de ene kant bevrijdend, merk ik ook dat ik af en toe verdrietig ben geweest. Erop terugkijken denk ik dat ik aan het loslaten was.

Met dank aan C. heb ik een Insights-training gedaan. Over de uitkomsten van de test zal ik nog een verwerkingsslag doen. Een van de suggesties heb ik meteen in praktijk gebracht: ik heb iedere week een halve dag in de bibliotheek doorgebracht, de stilte opzoekend om geconcentreerd te kunnen lezen en schrijven.