improviseren 2.0

En nu?

Na maanden bezig te zijn geweest met het doen van experimenten, conceptualiseren, reflecteren en verzamelen is er steeds meer tijd gaan zitten in herformuleren. Doordat mijn taal rijker is geworden, ben ik in staat om mijn onderzoeksvragen te herformuleren.

Na het laatste lab heb ik uitgebreid met Sandra gesproken, en daaruit kwam een aantal suggesties waarmee ik verder ben gegaan. Een paar dagen na dit gesprek heb ik een rustdag ingelast om uitgebreid stil te staan bij mijn onderzoeksvraag: waarin ben ik geïnteresseerd en wat speelt er nu eigenlijk? Ik ben op maandag 30 juni gaan fietsen, eerst langs de boekhandel voor een kaart van de omgeving, en vervolgens van Den Haag naar Leidschendam, naar Zoeterwoude en van daaruit terug naar Den Haag. Een uitgebreide tocht van meer dan 50 kilometer, en dat op mijn oude barrel. De zon scheen heerlijk die dag. Ik had mijn notitieboek bij me. Op de rustmomenten schreef ik wat zaken op, opdat ik ze niet zou vergeten. Deze rustdag leverde rust in mijn hoofd op, en de fysieke inspanning leverde daaraan een bijdrage. Deze dag was tevens de laatste dag voor ik zou beginnen in mijn nieuwe functie: senior beleidsmedewerker bij de belastingdienst van Den Haag. Met het inlassen van de rustdag trachtte ik ruimte te creëren voor mezelf. Opdat nieuwe dingen konden “oppoppen”.

Ik ben mijn eerder opgestelde vraagstellingen gaan zien als “tijdelijk werkbare vraagstellingen”. Voortdurend kunnen ze aangepast worden. Het vlieden van de tijd maakt dat een preciezere formulering mogelijk is. Het is altijd “meer precies” als een richting ergens naartoe. Op een schaal van intuitief, ongeveer naar duidelijk, precies. Er ontstaat meer overzicht en de woordenschat wordt groter.

Het subjectivistische perspectief klonk dominant in mijn tijdelijke vraagstelling door. Ik heb deze vervangen door een constructionistisch perspectief. Hierin zit het interactieve element gevangen dat ik nodig heb. Ik heb me afgevraagd of ik nou een makelaar ben, een oprichter of toch iets anders? Ik ben op de term “aanstichter” gekomen. Door mezelf als aanstichter te zien kom ik dichter bij de rol die ik voor mezelf zie. Mijn vraagstelling ziet er op dit moment als volgt uit:

Hoe kan ik als aanstichter in een staffunctie werkleergemeenschappen laten strueren met respect voor identiteit?

Identiteit: Zegt iets over hoe wij onder invloed van leerervaringen veranderen en persoonlijke verhalen tot stand brengen.
Respect: Wederzijdse verstandhouding op basis van dialoog tot stand gekomen.
Strueren: Activiteiten van construeren, deconstrueren en reconstrueren van betekenisvolle functionaliteiten.
Werkleergemeenschappen: Samengesteld begrip van gemeenschap waarin de combinatie werken en leren wordt toegepast. Sociaal leren op de werkvloer.
Staffunctie: Specifieke functiepositie in een organisatie met inherente spanning tussen centraal en decentraal.
Aanstichter: Rol die iemand aanneemt waarbij coördinerende (convergerende) en explorerende (divergerende) activiteiten samengaan.

Ik ben op dit moment tevreden met de herformuleringen van mijn startvraag. In de navolgende paragrafen licht ik een aantal van de in de vraagstelling opgeworpen concepten verder toe. Tevens leg ik uit wat het betekent in mijn werkpraktijk.