improviseren 2.0

Intermezzo 2

Het is vandaag donderdag 29 november 2007 en ik heb mijn eerste activiteit ontplooid die wat mij betreft geldt als het uitvoeren van een experiment. De hele dag heb ik sessies begeleid. Dat doe ik op zich wel vaker, maar nooit de hele dag. En het bijzondere van vandaag was dat het ging om personeel van 2 produktgroepen die gaan fuseren: produktgroep Straten (voornamelijk stratenmakers) en produktgroep Vegen (vegers, prikkers en gespecialiseerde reiniging). Het is de eerste keer dat ik op een dag zoveel mensen heb gesproken die op die werkvloer zitten. Het opleidingsniveau van deze mensen is zeer laag. Sommigen van hen zijn analfabeet.

Vantevoren heb ik met de projectleider van de fusie en de fusiemanager besproken wat het doel en de opzet van de dag was en hoe dit vormgegeven zou moeten worden. De manager sprak vol verwachting over “de tafeltjessessie” en schetste het beeld dat hij voor zich zag: een grote zaal waarin 8 gespreksthema’s door evenzoveel sessiebegeleiders worden begeleid, en waarin groepjes van gemiddeld 6 medewerkers van beide produktgroepen gemiddeld 6 personen een voor een alle tafels af zouden gaan. In een ander deel van de zaal zou dezelfde sessies afgedraaid worden. Een enkele tafelsessie duurt 20 minuten. Met 8 sessies en de tussenliggende pauzes ben je dus al gauw 4 uur bezig. De manager had een duidelijk beeld van de dag. Het zou zeer intensief worden voor eenieder. De sessiebegeleiders zouden niet alleen de ochtend maar ook nog een keer de middag moeten begeleiden met “verse medewerkers”. In totaal zouden zo alle 200 medewerkers van de produktgroepen in contact zijn gekomen met de gespreksthema’s.

Ik keek er tegenop. maar het was fantastisch om te doen. Er waren erbij die wat negatief waren, maar er waren er veel meer die heel erg trots waren op wat ze deden. Heel mooi om te zien. Afwisselend kostte het energie en leverde het energie op.

Na afloop heb ik voor de groep (200 man) in 2 minuten mijn bevindingen teruggegeven. Ik heb wel vaker voor zoveel mensen gestaan, maar niet voor vegers en stratenmakers. Ik vond het best lastig. Ik merkte dat ik heel erg op mijn woorden aan het letten was. Geen moeilijke woorden gebruiken, dat vind ik erg moelijk. Mijn samenvatting van de ochtend heb ik “netjes” gedaan, en daarbij eenvoudige woorden gebruikt, maar wel mijn eigen woorden. Ik heb ook wat van mezelf in de samenvatting gelegd en mijn eigen indrukken gegeven, om op die manier recht te doen aan de dialoog die we aan de tafeltjes gehad hebben. Ik legde oogcontact met de mannen die aan mijn tafeltje hebben gezeten en bemerkte iets van trots in hun ogen, zo van “Kijk, dat is tenminste wel mooi even gezegd”. Ik denk dat mijn weerwaarde er in zat dat ik op een korte, heldere en beschaafde manier heb gezegd wat de aanwezigen dachten. In de middagsamenvatting heb ik geprobeerd meer de taal van de mannen (geen enkele vrouw!) te spreken. Ik begon met een zin die leek op “Burgers zijn soms klootzakken”. Toen ik dat op die manier uitsprak, merkte ik dat de woorden er met mij vandoor gingen. Die rare combinatie van street credibility (klootzakken) en nuance (soms) viel me op en het lukt me niet meer om terug te geven wat er juist in die gesprekken zo goed naar voren was gekomen: dat “we”, de vegers en de stratenmakers, er samen iets moois van kunnen maken en dat we de wil hebben om er voor te knokken. Het ging verloren in die ene rare zin. Ik legde oogcontact met mannen die niet aan mijn tafeltje hadden gezeten en zag een jongen van een jaar of 20 met een lange mat meewarig zijn hoofd schudden. Dat beeld zal ik niet vergeten. Mijn eigen onzekerheid en onhandigheid zag ik terug in dat ene beeld. Wat ik niet moet vergeten zijn al die mannen die zich wél herkenden in mijn woorden.