improviseren 2.0

Wat heb ik met experimenteren?

Experimenten vind ik boeiend. Om naar te kijken, te zien en te ervaren hoe anderen je proberen mee te nemen in een eigen wereld. Experimenten betrekt ik vooral op kunst. Kunst is voor mij een voor de hand liggende locus voor het uitvoeren van experimenten. Als kunst geen experiment is, dan is het van weinig waarde. Zelf zou ik actief meer experimenten willen organiseren. Toch doe ik dat niet.

Ik heb in mijn tienertijd veel geëxperimenteerd met gedrag en gevoel. Daarin was ik niet transparant. Het was voor mij de enige uitweg die ik op dat moment zag om mijn begrip van de wereld om mij heen te vergroten. Ik heb geleerd hoe ik moeilijke zaken kan ontwijken en hoe ik problemen kan omzeilen. Een experiment was voor mij een proef om te kijken “wat er zou gebeuren als…”. Samenvattend zou ik zeggen dat mijn methodologie van dat moment (als je daarvan zou mogen spreken) als uitgangspunt heeft om de sfeer vooral “prettig en fijn” te houden. Ik was een pleaser, bemiddelde tussen mensen met problemen en zorgde dat ik zelf niet degene was die voor problemen zorgde. Mijn eigen gevoel schakelde ik voor het gemak uit. Ik was onzeker of mensen mij wel aardig vonden. Tot op zekere hoogte heb ik dingen gedaan waar niet mijn voorkeur naar uit ging, waar echt mijn hart niet lag. En ik heb een heleboel dingen niet gedaan die ik wel had willen doen. Hier zit nog wat pijn. En een gevoel van spijt. Als ik aan experimenteren denk, dan heb ik een associatie die door deze herinneringen wordt gekleurd.

Toen ik twintiger was heb ik het juk van “de tirannie van de ander” van me afgeschud. Voortaan zou mijn voorkeur voorop staan, mijn wens en mijn gevoel. De overgang van tiener naar twintiger waarin dit afschudden gebeurde heeft ongeveer een jaar geduurd. Het viel samen met mijn coming-out als jongen die van jongens houdt. Tegelijk was het mijn coming-out van mezelf met alle (voor anderen) minder prettige (karakter)eigenschappen. Naar de ideeën van de anderen had ik lang genoeg geluisterd, nu was het mijn beurt. Van introvert werd ik extrovert. Voor mijn gevoel was ik nu echt mezelf. De behoefte aan experimenteren was geen halszaak meer. De door mij gevoelde noodzaak om met gedrag te experimenteren was niet langer aanwezig: ik was nu immers “out”. Nu ik dertiger (“thirty something”) ben probeer ik meer de lol van experimenten in te zien. Kom op, wat heb ik te verliezen?