improviseren 2.0

Elementen van mijn methodologie

De thema’s die ik onderzoek gaan over sociale gemeenschappen, over individuen en over het maken van dingen. Mijn vragen gaan dan over de interacties en mechanismen die zich aan de randen afspelen. Wat gebeurt er met mensen die iets willen met of binnen gemeenschappen, wat doen ze en hoe maken ze dat vruchtbaar. Onder mijn thema’s ligt de aanname of overtuiging dat “spontaniteit” hierbij een grote rol speelt en kan spelen. Het is de kwaliteit die mezelf inspireert en waarvan ik denk dat dat bij anderen ook mogelijk zou kunnen zijn.
Achtereenvolgens ga ik een aantal van deze thema’s onderzoeken via een verkenning in de (organisatiekundige) literatuur. Ik doe dit op de volgende manier. Allereerst zou ik een politiek-filosofisch uitstapje willen maken met Hannah Arendt en Michel Foucault. Bij Gladwell en Homan haal ik ideeën over de mechanismen waardoor kleine kiemen groot worden en zich als meme gaan gedragen. Bij Taylor en Kunneman haal ik ideeën over zingeving en de diepmenselijke behoefte om van waarde te zijn binnen een gemeenschap. Van Meyerson leen ik ideeën over de kracht van het anders zijn in een werkomgeving. Wenger schakel ik in bij het verbinden van de concepten identiteit, gemeenschap en betekenisgeving.

Lezende in de hierboven aangekondigde literatuur ben ik meerdere auteurs tegengekomen die interessante en relevante zaken opwerpen. De verleiding voor mij is vaak groot om uitstapjes te maken. Soms laat ik dit gebeuren, maar vaker kap ik het af, of beperk ik me tot een kleine hint in de richting of een schets. Mocht u zich als lezer afvragen waarheen, waarvoor, weet dan dat ik uiteindelijk weer afdaal naar de weerbarstigheid van mijn werkpraktijk. Dat is waar het gebeurt. Dat is waar de ervaringen opgedaan worden. De ervaringen die ons menselijk maken. De omweg verloopt via de literatuur en de experimenten die ik op basis daarvan heb opgezet.