improviseren 2.0

Voortdurende verandering

Hoe zorg ik ervoor dat ik me blijf ontwikkelen? Hoe komen mijn nieuwe leertrajecten tot stand? Wat doe ik daarvoor?
“Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.” - Gert-Willem
Ik moest vroeger nooit zoveel hebben van “de praktijk”. Ik vond het een vies woord. Zie mijn biografie. De praktijk was onaf, rafelig en kon niets bijdragen aan het vinden van “de kern”. Daar had je de boeken voor. Welnu, ik vind er nog steeds hetzelfde van, alleen vind ik het allemaal niet zo erg meer. Het heeft een andere connotatie gekregen. Sterker nog, ik voel me een beetje ongemakkelijk als iemand pretendeert dat iets af is, of perfect, of dat hij “de precieze kern” heeft gevonden. Dat kan volgens mij namelijk helemaal niet. Wat wel kan, is dat iets “af genoeg” is. Iets “voldoet”. En die rafelige randjes vind ik nu juist prachtig, het geeft blijk van een menselijke invloed. Ik ben tot het inzicht gekomen dat je de zaken pragmatisch moet bekijken. Types als James en Dewey hebben hier slimme dingen over gezegd, dat vind ik dan toch ook wel weer prettig.

Welke zaken hebben me nu verder geholpen? Wat heb ik geleerd? Wat heeft het me gebracht? Hoe kijk ik nu tegen de problematiek en vraagstellingen aan? Wat gaat het me brengen? Welke vragen ga ik verder onderzoeken?
“There’s a place in the sun / For anyone who has the will to chase one… And I / I think I’ve found mine / Yes, I do believe I have found mine” - Morrissey

Ik sta aan de vooravond van een interessant traject. Ik ben krap 2 maanden werkzaam op mijn nieuwe werkplek. De directeur van mijn dienst heeft in het verleden opgeroepen om van de dienst een “lerende organisatie” te maken. En door een reorganisatie zijn er de facto “zelfsturende teams” ontstaan, zonder dat er is stilgestaan bij wat dat dan zou kunnen inhouden. De aanstichter gaat de organisatie in, om te faciliteren bij het in verbinding brengen van mensen, ideeën en praktijken.
“Jazz improvisation, itself built of moments of rare beauty intermixed with technical mistakes and aimless passages, teaches us that there is life beyond routines, formalization, and succes. To see the beauty in failures of reach is to learn an important lesson that jazz improvisation can teach.” (Weick 1998)